Artykuły
Wszystkie ť Finanse ť Ubezpieczenia
Systemy ubezpieczeń społecznych
Ubezpieczenia zdrowotne rozwijały się jako ubezpieczenia związane zarówno z utratą zarobków na wypadek choroby, jak i z powodu niespodziewanych wydatków na świadczenia lecznicze. Pierwsze państwowe ubezpieczenie na wypadek choroby wprowadził w 1883 r. kanclerz Bismarck w Niemczech. Sankcjonowało ono funkcjonujące już dobrowolne kasy chorych rozwijające się wśród robotników i tworzyło przymus przynależności do tych kas wszystkich pracowników przemysłowych zakładów pracy. Model niemiecki stał się wzorem tworzenia ubezpieczeń dla wszystkich niemal krajów europejskich na początku XX wieku. Ubezpieczenie podobnego typu, zapewniające minimum opieki zdrowotnej i pomoc w czasie choroby, wprowadziła już w 1888 r. Austria, a w 1920 r. wolna Polska.Historia ubezpieczeń w systemach europejskich wyróżnia trzy zasadnicze modele:
Bismarckowski jest najstarszym modelem ubezpieczeniowym. Prawo do świadczeń wynika z przynależności do określonej instytucji ubezpieczeń z faktu opłaty składek. Tworzone ze składek fundusze samorządnie zarządzane, bez możliwości ingerencji administracji państwowej. Z funduszy tych następnie są finansowane na zasadach określonych ustawowo świadczenia przysługujące ubezpieczonym i ich uprawnionym rodzinom. Najstarsze powszechne systemy ubezpieczeniowe posiadają m.in. Niemcy, Francja, Belgia i Holandia.
Siemaszkowski zapoczątkowany koncepcją komisarza ludowego Kraju Rad w latach międzywojennych, następnie przyjęty i rozwinięty w krajach byłego obozu socjalistycznego. W systemie tym uprawnienia do świadczeń są prawem obywatelskim, wszyscy obywatele są pracownikami zarobkowymi sektora publicznego, brak niepublicznych świadczeniobiorców. Finansowanie ochrony zdrowia pochodzi z budżetu państwa i jest realizowane zgodnie z zasadami centralnego planowania. Ochrona zdrowia jako nieprodukcyjny dział gospodarki narodowej ma słabe priorytety ekonomiczne. Systemy wywodzące się z tej tradycji obecnie nadal funkcjonują na Białorusi, Ukrainie oraz w Serbii i Czarnogórze.
Beveridgea wprowadzony w latach 40-tych w krajach skandynawskich. W systemie tym (podobnie jak w poprzednim) uprawnienia do świadczeń ochrony zdrowia są prawem obywatelskim, zapewniony jest równy dostęp i zakres świadczeń zdrowotnych, które realizowane są w publicznych (głównie) zakładach opieki zdrowotnej i przez praktykujących lekarzy domowych (ogólnej praktyki). System ochrony zdrowia jest finansowany w sposób zdecentralizowany z budżetu, a udzielone świadczenia są zasadniczo bezpłatne, z zastrzeżeniem częściowego współpłacenia pacjentów (np. za niektóre świadczenia stomatologiczne, różne formy opłaty za leki i artykuły sanitarne). Systemy tzw. narodowej służby zdrowia posiadają obecnie m.in. Wielka Brytania, Irlandia i Szwecja.
Więcej ciekawych wiadomości znajdziesz w Informatorze Finansowym www.eBanker.pl
Autor : K.O.. Oglądany : 196 razy. Liczba słów. : 351